Historia - Wszystko zaczęło się w styczniu 1951 roku w Innsbrucku © skokinarciarskie.com.pl

Aktualnie jesteś:

Historia

Wszystko zaczęło się w styczniu 1951 roku w Innsbrucku. Tamtejszy klub Skivereine postanowił zorganizować w czasie ferii świątecznych zawody w skokach narciarskich. Publiczność dopisała - na skocznię w Bergisel przyszło aż 25 tysięcy ludzi! W związku z tak ogromnym zainteresowaniem, rok później poproszono o współpracę kluby sportowe z Bischofshofen, Oberstdorfu i Garmisch-Partenkirchen. To właśnie w Ga-Pa we wrześniu 1952 roku podpisano porozumienie o wspólnej organizacji zawodów odbywających się corocznie na przełomie grudnia i stycznia... Tak właśnie narodził się Turniej Czterech Skoczni, jedna z najważniejszych imprez w skokach narciarskich. Pierwszy turniej odbył się w 1953 roku, a jego zwycięzcą został Austriak Sepp Bradl.

W sezonie 1996/1997 po raz pierwszy wprowadzono do Turnieju system K.O. Polega ona na tym, że I seria skoków rozgrywana jest w taki sposób, że zawodnicy rywalizują ze sobą w parach, które są wyłaniane w kwalifikacjach. Zwycięzca kwalifikacji startuje z nr. 50 i ma teoretycznie najsłabszego rywala z nr.1 (czyli tego, który oddał najsłabszy skok). Teoretycznie, gdyż zdarza się, że zawodnicy czołowej piętnastki Pucharu Świata (którzy mają zagwarantowane prawo startu w I serii) opuszczają kwalifikacje i to oni startują z najniższymi numerami. Tak więc zawodnik z numerem 1 rywalizuje z 50, 2 z 49, itd., aż do pary 25 - 26 (od której rozpoczyna się konkurs). Pozostałe 5 miejsc (bowiem do II serii ma przejść 30 zawodników) przypada dla tzw. "lucky losers" czyli zawodników, którzy uzyskali najlepsze wyniki wśród przegranych.
Ten system jest przez wiele osób (w tym także zawodników i trenerów) krytykowany, uważany za mało sprawiedliwy, pojedynki za mało atrakcyjne dla widzów. Czasami, gdy rywalizuje ze sobą 2 słabych zawodników, zwycięzca awansuje do II serii z notą znacznie niższą niż przegrany "lepszego" pojedynku, któremu mimo tego nie udało się dostać do "lucky losers". Trudno też spodziewać się wielkich emocji w przypadku pojedynku młodziutkiego, niedoświadczonego zawodnika z kimś z czołowej piętnastki, startującego od kilkunastu lat i mającego znaczny dorobek medalowy (choć i tu mogą się zdarzyć niespodzianki).
System ten ma również wielu zwolenników (m.in. szefów stacji telewizyjnych), którzy twierdzą, że rozgrywany w ten sposób konkurs jest znacznie bardziej widowiskowy i pasjonujący dla kibiców. Póki co, nie zanosi się na zmiany...

Żeby wygrać Turniej trzeba oddać 8 dobrych skoków, a więc zwycięstwo w nim nie jest przypadkiem. Dlatego skoczkowie wysoko cenią sobie zwycięstwo w Turnieju IV Skoczni, niemal tak samo jak zwycięstwo w Mistrzostwach Świata czy Igrzyskach Olimpijskich.

Turniej rozpoczyna się w końcowych dniach grudnia w niemieckim Oberstdorfie na skoczni Grosse Schattenberg o punkcie K-120.
Następny konkurs odbywa się w Nowy Rok w (również niemieckim) Garmisch-Partenkirchen. Punkt konstrukcyjny skoczni Olimpijskiej wynosi 115 m.
Trzecie zawody rozgrywane są 4 stycznia w austriackim Innsbrucku na sławnej skoczni Bergisel, która przebudowana została w 2002 roku i jej punkt konstrukcyjny wynosi K-120.
Finał odbywa się co roku 6 stycznia w Święto Trzech Króli w austriackim Bischofshofen (K-125).

W ciągu całej, ponad pięćdziesięcioletniej historii Turnieju dopiero w jubileuszowym 50. konkursie jeden zawodnik wygrał wszystkie 4 konkursy. Był nim Sven Hannawald z Niemiec. Wcześniej najbliżsi tego osiągnięcia byli m.in.: Bjoern Wirkola (Norwegia) w 1969r., Yukio Kasaya (Japonia) w 1972r., Kazuyoshi Funaki (Japonia) w 1998 oraz Andreas Widhoelzl (Austria) w 2000r.
Zdarzało się, że zawodnicy wygrywali cały Turniej nie wygrywając ani jednego poszczególnego konkursu (np. Janne Ahonen w 1999r.).
Rekordzistą jest Janne Ahonen (Finlandia), który pięciokrotnie wygrywał Turniej (w 1999, 2003, 2005, 2006 i 2008 roku). 4 razy wygrywał Weissflog, a po 3 razy triumfowali Helmut Recknagel (NRD) oraz Bjoern Wirkola. Dodać trzeba, że Weissflog dwa razy triumfował w barwach byłej NRD, kiedy skakał jeszcze stylem klasycznym i to on przyczynił się do tego, że to Niemcy mają najwięcej zwycięstw w tym turnieju (aż 15).

Jedynym skoczkiem, który w Turnieju triumfował trzy razy z rzędu był Björn Wirkola z Norwegii. Ciekawostką jest to, że tylko raz w tym prestiżowym turnieju triumfował Japończyk. Był nim Kazuyoshi Funaki w sezonie 1997/98. Martin Schmitt nigdy nie triumfował w turnieju.

Zwycięzcy Turnieju Czterech Skoczni

Rok	1 Miejsce	2 Miejsce	3 Miejsce
1953	Josef Bradl (Austria)	Halvor Naes (Norwegia)	Asgeir Doelplads (Norwegia)
1954	Olaf B. Bjørnstad (Norwegia)	Eino Kirjonen (Finlandia)	Josef Bradl (Austria)
1955	Hemmo Silvennoinen (Finlandia)	Eino Kirjonen (Finlandia)	Aulis Kallakorpi (Finlandia)
1956	Nikołaj Kamienski (ZSRR)	Josef Bradl (Austria)	Nikołaj Schamov (ZSRR)
1957	Pentti Uotinen (Finlandia)	Eino Kirjonen (Finlandia)	Max Bolkart (Niemcy)
1958	Helmut Recknagel (NRD)	Nikołaj Schamov (ZSRR)	Nikołaj Kamienski (ZSRR)
1959	Helmut Recknagel (NRD)	Walter Habersatter (Austria)	Arne Hoel (Norwegia)
1960	Max Bolkart (Niemcy)	Albin Plank (Austria)	Otto Leodolter (Austria)
1961	Helmut Recknagel (NRD)	Otto Leodolter (Austria)	Kalevi Kaerkkinen (Finlandia)
1962	Eino Kirjonen (Finlandia)	Willi Egger (Austria)	Hemmo Silvennoinen (Finlandia)
1963	Toralf Engan (Norwegia)	Torbjörn Yggeseth (Norwegia)	Max Bolkart (Niemcy)
1964	Veikko Kankonnen (Finlandia)	Torbjörn Yggeseth (Norwegia)	Baldur Preiml (Austria)
1965	Torgeir Brandtzæg (Norwegia)	Bjørn Wirkola (Norwegia)	Dalibor Motejlek (Czechosłowacja)
1966	Veikko Kankonnen (Finlandia)	Dieter Neuendorf (NRD)	Bjørn Wirkola (Norwegia)
1967	Bjørn Wirkola (Norwegia)	Sepp Lichtenegger (Austria)	Dieter Neuendorf (NRD)
1968	Bjørn Wirkola (Norwegia)	Jiří Raška (Czechosłowacja)	Dieter Neuendorf (NRD)
1969	Bjørn Wirkola (Norwegia)	Jiří Raška (Czechosłowacja)	Zbynek Hubac (Czechosłowacja)
1970	Horst Queck (NRD)	Bjørn Wirkola (Norwegia)	Gari Napalkow (ZSRR)
1971	Jiří Raška (Czechosłowacja)	Ingolf Mork (Norwegia)	Zbynek Hubac (Czechosłowacja)
1972	Ingolf Mork (Norwegia)	Henry Glass (NRD)	Tauno Kaeyhko (Finlandia)
1973	Rainer Schmidt (NRD)	NRD Hans-Georg Aschenbach (NRD)	Sergej Botschkov (ZSRR)
1974	NRD Hans-Georg Aschenbach (NRD)	Walter Steiner (Szwajcaria)	Bernd Eckstein (NRD)
1975	Willi Pürstl (Austria)	Edi Federer (Austria)	Karl Schnabl (Austria)
1976	Jochen Danneberg (NRD)	Karl Schnabl (Austria)	Reinhold Bachler (Austria)
1977	Jochen Danneberg (NRD)	Walter Steiner (Szwajcaria)	Henry Glass (NRD)
1978	Kari Yläanttila (Finlandia)	Mathias Buse (NRD)	Martin Weber (NRD)
1979	Pentti Kokkonen (Finlandia)	Hansjörg Sumi (Szwajcaria)	Jochen Danneberg (NRD)
1980	Hubert Neuper (Austria)	Henry Glass (NRD)	Martin Weber (NRD)
1981	Hubert Neuper (Austria)	Armin Kogler (Austria)	Jari Puikkonen (Finlandia)
1982	Manfred Deckert (NRD)	Roger Ruud (Norwegia)	Per Bergerud (Norwegia)
1983	Matti Nykänen (Finlandia)	Jens Weissflog (NRD)	Horst Bulau (Kanada)
1984	Jens Weissflog (NRD)	Klaus Ostwald (NRD)	Matti Nykänen (Finlandia)
1985	Jens Weissflog (NRD)	Matti Nykänen (Finlandia)	Klaus Ostwald (NRD)
1986	Ernst Vettori (Austria)	Franz Neulaendtner (Austria)	Jari Puikkonen (Finlandia)
1987	Ernst Vettori (Austria)	Vegard Opaas (Norwegia)	Ulf Findeisen (NRD)
1988	Matti Nykänen (Finlandia)	Jens Weissflog (NRD)	Jiri Parma (Czechosłowacja)
1989	Risto Laakonen (Finlandia)	Matti Nykänen (Finlandia), Jens Weissflog (NRD)
1990	Dieter Thoma (Niemcy)	Frantisek Jez (Czechosłowacja)	Jens Weissflog (NRD)
1991	Jens Weissflog (Niemcy)	Andreas Felder (Austria)	Dieter Thoma (Niemcy)
1992	Toni Nieminen (Finlandia)	Martin Hoellwarth (Austria)	Werner Rathmayr (Austria)
1993	Andreas Goldberger (Austria)	Noriaki Kasai (Japonia)	Jaroslav Sakala (Czechy)
1994	Espen Bredesen (Norwegia)	Jens Weissflog (Niemcy)	Andreas Goldberger (Austria)
1995	Andreas Goldberger (Austria)	Kazuyoshi Funaki (Japonia)	Janne Ahonen (Finlandia)
1996	Jens Weissflog (Niemcy)	Ari-Pekka Nikkola (Finlandia)	Reinhard Schwarzenberger (Austria)
1997	Primoz Peterka (Słowenia)	Andreas Goldberger (Austria)	Dieter Thoma (Niemcy)
1998	Kazuyoshi Funaki (Japonia)	Sven Hannawald (Niemcy)	Janne Ahonen (Finlandia)
1999	Janne Ahonen (Finlandia)	Noriaki Kasai (Japonia)	Hideharu Miyahira (Japonia)
2000	Andreas Widhölzl (Austria)	Janne Ahonen (Finlandia)	Martin Schmitt (Niemcy)
2001	Adam Małysz (Polska)	Janne Ahonen (Finlandia)	Martin Schmitt (Niemcy)
2002	Sven Hannawald (Niemcy)	Matti Hautamäki (Finlandia)	Martin Hoellwarth (Austria)
2003	Janne Ahonen (Finlandia)	Sven Hannawald (Niemcy)	Adam Małysz (Polska)
2004	Sigurd Pettersen (Norwegia)	Martin Hoellwarth (Austria)	Peter Zonta (Słowenia)
2005	Janne Ahonen (Finlandia)	Martin Hoellwarth (Austria)	Thomas Morgenstern (Austria)
2006	Janne Ahonen (Finlandia), Jakub Janda (Czechy)		Roar Ljøkelsøy (Norwegia)
2007	Anders Jacobsen (Norwegia)	Gregor Schlierenzauer (Austria)	Simon Ammann (Szwajcaria)
2008	Janne Ahonen (Finlandia)	Thomas Morgenstern (Austria)	Michael Neumayer (Niemcy)

narciarstwo, projekty, chirurg, narciarstwo, domek nad jeziorem, łyżwiarstwo, łyżwiarstwo figurowe